پذیرا

پذیرا. [ پ َ ] ( نف ) صفت دائمی از پذیرفتن. قابل. قبول کننده. پذیرنده:
شه نامور نام او فیلفوس
پذیرای فرمان او روم و روس.فردوسی.آن گوهر زنده ست و پذیرای علوم است
زو زنده و گوینده شده ست این تن مردار.ناصرخسرو.عقل جز وی عقل استخراج نیست
جز پذیرای فن و محتاج نیست.مولوی.|| محل. ( دانشنامه علائی ). مقابل پذیرفته. || روان شونده. || پیش رونده. || سخن شنونده. || فرمانبردار. || هیولی که در برابر صورت است. || مقبول. قبول کرده شده. || پیشواز. استقبال. ( برهان ).

(پَ ) (ص فا. ) ۱ - پذیرنده. ۲ - فرمانبردار. ۳ - روان شونده. ۴ - پیشواز کننده.

۱. پذیرنده، قبول کننده.
۲. پیشوازکننده.
* پذیرا شدن: (مصدر متعدی ) به پیشواز کسی رفتن.

( صفت ) ۱- پذیرنده قبول کننده قابل. ۲- فرمانبردار سخن شنونده. ۳- روان شونده. ۴- پیش رونده ۵- ( اسم ) پیشواز استقبال ۶- هیولی ماده مقابل صورت. ۷- محل قابل منفعل مقابل فاعل کنا. ۸- ( صفت ) کسی که پرداخت سندی را قبول میکند.

{patient} [زبان شناسی] نقش معنایی موضوعی (argument ) که متأثر از رخداد فعل است متـ. کنش پذیر

پذیرنده.
فرمانبردار.
روان شونده.
پیشواز کننده.

💡 در عذر و گره موی ببند و بگشای که پذیرای گره شد تنم از مویه چو موی

💡 پژمانم و رنجورم از شدت مخموری ای ساقی سر مستان بنمای پذیرائی

💡 نخست عمر دگر خواهد از خدا غالب اگر نوید پذیرایی دعا آرند

💡 که چون دهد به تنعم دماغ را ترطیب شود ز فیض پذیرای صد هزار الهام

💡 ای خدا جان را پذیرا کن ز رزق پاک خویش تا نماند چون سگان مردار هر لقمه پذیر

💡 یک سوخته دل نیست پذیرای شرارم آخر به چه امید من از سنگ برآیم؟