وکیل در

لغت نامه دهخدا

وکیل در. [ وَ ل ِ دَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) وکیل دربار و نایب مناب. ( برهان ) ( آنندراج ). نماینده ای بوده است که امرا و حکام اطراف در درگاه پادشاه مقیم میداشته اند که کارهای مربوط به ایشان را انجام دهد و مراقب مصالح کار باشد: انوشروان ترتیب وزارت او چنان کرد که دبیر بزرجمهر و نایب نزدیک کسری آمدشد توانستی کرد و ما این نایب را وکیل در خوانیم و به پهلوی ایرانمازغر گفتندی. ( فارسنامه ابن البلخی ص 91 ). و بوسعد مسعدی را که معتمد و وکیل در است [ وکیل در از جانب خوارزمشاه ] از جهت وی مثال داده شد تا آن را به زودی نزدیک وی برند و برسانند و جواب بیارند تا بر آن واقف شده آید. ( تاریخ بیهقی چ دانشگاه مشهد ص 104 ).

فرهنگ معین

( ~ دَ ) [ ع - فا. ] (اِمر. ) کسی که واسطة میان امرا و سلاطین بوده و تقاضای مردم را به آنان می رسانیده.

فرهنگ فارسی

وکیل دربار و نایب مناب نماینده ای بوده است که امرا و حکام اطراف در درگاه پادشاه مقیم میداشته اند که کار های مربوط بایشان را انجام دهد و مراقب مصالح کار باشد

ویکی واژه

کسی که واسطة میان امرا و سلاطین بوده و تقاضای مردم را به آنان می‌رسانیده.

جمله سازی با وکیل در

💡 که چون به کعبهٔ رسی هیچ یاد من نکنی که از وکیل دربد تباه گردد کار

💡 هی در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۹ در خانه فردریک هی و لیدیا تراشسلر در برن متولد شد. اکثر جوانان سوئیسی در فضای سیاسی پیش از جنگ دوم جهانی و تنش‌های آن در ژنو درگیر بودند. هی در دانشکده ژنو حقوق خواند و در سال ۱۹۴۴ در آزمون کانون وکلای ژنو شرکت کرد. از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ وی به عنوان وکیل در ژنو کار کرد.