ولی نعمت

ولی نعمت. [ وَ لی ی ِ ن ِ م َ / وَ ن ِ م َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آنکه بر کسی حق نعمت دارد. نگهبان نعمت:
فروغ دل و دیده مقبلان
ولی نعمت جان صاحبدلان.حافظ.|| بزرگ. سرور. رجوع به ولی ( از ع، ص، اِ )در این معنی شود.

(وَ. نِ مَ ) [ ع. ] (ص مر. ) آن که بر کسی حق نعمت دارد.

خداوند نعمت، آن که بر کسی حق نعمت دارد.

آن که بر کسی حق نعمت دارد.

💡 ولی نعمت خداوندم چو بخشد بدست چپ کند جودش چنین کار

💡 ز شکر وی آن نعمت افزون بود ولی نعمتی بیش از این چون بود

💡 آن ولی نعمت وافی قلم صافی دل که می مجلسش از میکده فیض بقاست

💡 نامهٔ عمر ترا از فلک این باد خطاب زندگانی ولی نعمت من باد دراز

💡 سوره ی نور آیه ی رحمت تویی خلق عالم را ولی نعمت تویی

💡 ورت خرسندی درین منزل ولی نعمت بود رو که چون من بی‌نیازی از فراوان داشتن