واویلا. [ وَ ] ( ع صوت مرکب )کلمه افسوس مأخوذ از تازی که در نوحه و ماتم استعمال کنند. ( ناظم الاطباء ). به معنی افسوس، چه لفظ وا کلمه ندبه است و ندبه به ضم به معنی نوحه ماتم و ویل به معنی افسوس و اندوه و در آخر الف برای مد صوت که در حالت ندبه در آخر الفاظ پیدا می کنند. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). ای وای ! دریغا! حسرتا!:
چون کند جان واژگونه پوستین
بانگ واویلا برآید ز اهل دین.مولوی.- امثال:
پیش از مرگ و واویلا ؟!
[ ع. ] (شب جم. ) افسوس ! دریغ !
۱. کلمۀ افسوس که در نوحه و ماتم استعمال می کنند.
۲. مصیبت و حادثۀ بزرگ.
کلمه افسوس که درنوحه وماتم استعمال میکنند
کلمه افسوس ماخوذ از تازی که در نوحه و ماتم استعمال کنند به معنی افسوس ای وای. دریغا.
افسوس! دریغ!
💡 فغان ای آسمان زین شق کمانی واویلا واویلا صد واویلا
💡 بیا که ما و تو فکری بحال خویش کنیم که حال ما اگر اینست آه واویلاست
💡 خروشان چون درای کاروانی واویلا واویلا صد واویلا
💡 در کشور ما اصل نزاکت این است واویلا وامصیبتا وا اسفا
💡 نی که او صبح بگه خیز وواینخواب دراز رسم او نیست ندانم که چه شد واویلاه
💡 اگر به وصل نخواهی نواخت واویلا که مالک غم هجران در انتظار من است
