همدمی

همدمی. [ هََ دَ ] ( حامص مرکب ) هم دمی. همدم شدن. یار بودن. دوستی. مهربانی. هم نفسی. همنشینی. مصاحبت:
ای صبا طرف در گلستان کن
همدمی با هزاردستان کن.سیدحسن غزنوی.بگذار مرا در این خرابی
کز من دم همدمی نیابی.نظامی.از سر همدمی و همسالی
نشدی یک زمان از او خالی.نظامی.گفتم از همدمی و هم کیشی
نامها را بود به هم خویشی.نظامی.- همدمی کردن؛ موافقت. همکاری کردن:
چرا مر اهل عصیان را به عصیان همدمی کردی
نرفتی یک قدم با اهل ایمان در ره ایمان.ناصرخسرو.
همدمی. [ هََ دَ ] ( ص نسبی ) منسوب به همدم. رجوع به همدم ( ص مرکب ) شود.
همدمی. [ هََ دَ ] ( اِخ ) همدمی مشهدی. به صنعت کاسه گری منسوب است. این مطلع از اوست:
بی رخت ماتم غمی دارم
ماتمی و چه ماتمی دارم.
( از مجالس النفائس میر علیشیر ص 79 از ترجمه فارسی ).
وی در قرن نهم هجری میزیسته است.

منسوب به همدم

💡 همدم جامیم و با ساقی حریفی می کنیم خوش بود گر همدمی دمساز گردد عاقبت

💡 کسی نماند که با او دمی بشاید زد که همدمی خسان از خطر جدا نبود

💡 همدمی هاست به آن غمزه دل پرخون را کس نشد همدم و همراز به غماز چنین

💡 اهلی مزن از همدمی ماه و شان لاف کایشان نکنند این کرم و شان توهم نیست

💡 هر کجا بینم گلی با خار می‌سوزم که آن همدمیّ یار با اغیار یادم می‌دهد

💡 ای غنچه با لب تو ز دل کرده همدمی گل وام کرده از رخ خوب تو خرمی