هفت پدر

هفت پدر. [ هََ پ ِ دَ ] ( اِ مرکب ) هفت بانو که کنایت از سبعه سیاره باشد. ( برهان ). || هفت آسمان را نیز گفته اند، چه آنها را آبای علوی می خوانند. ( برهان ).

( ~. پِ دَ ) (اِمر. ) کنایه از: هفت سیاره.

هفت بانو که کنایه از هفت سیاره باشد.
هفت بانو که کنایت از سبعه سیاره باشد هفت آسمان را نیز گفته اند چه آنها را آبای علوی می خوانند.

کنایه از: هفت سیاره.

💡 به صانعی که ز قدرت چهار مادر را به صنع خویش بخواباند زیر هفت پدر

💡 چار مادر بهل و هفت پدر و این سه پسر صادر از کف بنهد عارف و بر مصدر زد

💡 چهار مادر کون از قضا شوند عقیم بصلب هفت پدر در سلاله گردد خون

💡 یتیم بود ولیکن به عقدگاه ازل زواج هفت پدر را به چار مادر کرد

💡 چار مامند ز همتای تو چون هفت پدر از ازل تا به ابد جمله عقیمند و عنین

💡 این هیچ مایه پنج پروز را که گاده هفت پدر است و زاده چهار مادر، هزاران هزار سال افزون شد تا همی تخم دگرگون نیست و آب جز از پشت خواجه و پیش خاتون نه چشم سود و امید بهبود از این تخمه داشتن، لاله در شوره بوم کاشتن است و اگر مغز کار و نهاد گوهر این گاوان بی شاخ و دم و خران با گوش و سم که نامش از در وارون بازی مردم نهاده باز شکافی، جز دشت دشت دیو آدم فریب و گله گله سگ مردم خواره نیابی، شعر: