نکته

( نکتة ) نکتة. [ ن ُ ت َ ] ( ع اِ ) نقطه سیاه بر سفیدی وگفته اند نقطه سپید بر چیز سیاه. || نشانی که براثر نَکْت [ زدن سر انگشت یا سر چوب بر زمین ] در آن پدید آید. || زنگ که بر آئینه و شمشیر پیدا شود. || مسأله دقیقی که با دقت نظر و امعان فکر دریافته شود. ج، نُکَت، نِکات. ( از اقرب الموارد ). در تمام معانی رجوع به نکته شود.

(نُ ت ِ ) [ ع. نکتة ] (اِ. ) ۱ - نقطه. ۲ - مفهوم لطیف و دقیقی که با دقت و تأمل دریافت شود.

۱. مسٲلۀ دقیقی که با دقت نظر و امعان فکر به دست آید.
۲. جملۀ لطیفی که در شخص تٲثیر کند و مایۀ انبساط شود.

( اسم ) ۱ - نقطه. ۲ - مساله دقیق. ۳ - مضمون باریک ( شعر ): ای مسلم بنکته در اشعار وی مقدم ببذله در امثال. ( انوری ) یا نکته دوشیزه. مضمون بکر. ۴ - سخن لطیف و نغز: تا فضل و عقل بینی بی معرفت نشینی یک نکته ات بگویم خود را مبین که رستی. ( حافظ ) ۵ - رمز سر جمع: نکات نکت. یا نکته بادی. ۱ - سخن ملایم و دلپذیر. ۲ - سخن لاف و گزاف. یا نکته پرگار. سخن دقیق و دلپذیر.
نطق. سیاه بر سفیدی و گفته اند نقط. سپید بر چیز سیاه ٠ یا نشانی که بر اثر نکت زدن سر انگشت یا سر چوب بر زمین در آن پدید آید ٠

نقطه.یا نوک
مفهوم لطیف و دقیقی که با دقت و تأمل دریافت شود.

💡 شدند اهل حرم زین نکته آگاه درون رفتند پیش بانوی شاه

💡 حقیقت گفتگو اینجا بسی شد اگرچه اصل از نکته یکی بُد

💡 چو در فسانه لبت شهد بر شکر بسته هزار نکتهٔ شیرین به یکدگر بسته