نهره

( نهرة ) نهرة. [ ن َ رَ ] ( ع اِمص ) ربودگی. ( منتهی الارب ). دغرة. خلسة. ( اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). اختلاس. ( ناظم الاطباء ). || خواندگی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). دعوت. ( ناظم الاطباء ).
نهره. [ ن َ رَ / رِ ] ( اِ ) آنین نهره باشد به زبان آذربایگان. ( نسخه ای از لغت فرس اسدی ص 372، از یادداشت مؤلف ). آنین نهره بود که ماست و دوغ از یکدیگر جدا کنند. ( حفان ). چیزی که بدان ماست و دوغ از یکدیگر جدا کنند. ( اوبهی ). چیزی است که بدان روغن را از دوغ جدا کنند. ( از برهان ) ( از آنندراج ). آنین چیزی بود چون نیم خنبی کوچک و بزرگتر نیز باشد و سر فراخ نیز باشد و در این ولایت آن را نهره خوانند و دو دسته و یک دسته بود و سفالین، و اندر او دوغ زنند و بجنبانند تا کره از دوغ جدا شود. ( از نسخه ای از لغت نامه اسدی، از یادداشت مؤلف ). کوزه فراخ دهانه. ( یادداشت مؤلف ). شیرزنه خواه از چوب باشد یا از پوست. ( ناظم الاطباء ):
شده ست شومله پنگان و ممحضه نهره
چنانکه هیطله پاتله مرجل است لوید.
( نصاب سلک الجواهر ) ( فرهنگ نظام، از حاشیه برهان ).

(نَ رِ ) (اِ. ) ابزاری که با آن دوغ را بزنند تا کره را از دوغ جدا کنند.

ابزاری که با آن دوغ را بزنند تا مسکه از دوغ جدا شود.

( اسم ) آلتی است که بوسیل. آن دوغ را هم زنند تا مسکه از آن جدا شود: (( شده است شومله پنگان و ممحضه نهره چنانکه هیطله پاتیله ( فرنظا: باتله ) مرجل است لوید. ) ) ( نصاب سلک الجواهر فنظا. )
ربودگی دغره خلسه اختلاس یا خوندگی.

ابزاری که با آن دوغ را بزنند تا کره را از دوغ جدا کنند.

💡 نهرهاکردی روان هریک به ژرفی زنده رود باغها آراستی هریک به خوبی قندهار

💡 زآب و رنگ لاله و گل نهرها بینی روان در جهان آرا بپهنای خیابان هری

💡 رسد به شوق نثار تو خونم از رگها به دامن مژه چو نهرها به دریا بار

💡 در برابر دشمنانم بکارش می برم، چهارپای خود را با آن می رانم و بدان در سفر توانا می شوم، براه رفتن بدان تکیه می کنم تا گام فراخ تر نهم. با آن از نهرها می پرم و مانع افتادنم می شود.

💡 دلم گرفت، ندانم که با که شکوه کنم؟ ز نهرهای ریایی و حالهای محال