نسبی

نسبی. [ ن َ س َ ] ( ص نسبی ) منسوب به نسب. ( ناظم الاطباء ). || مقابل سببی.
- قرابت نسبی؛ خویشاوندی از طرف پدران، چون برادری وعموزادگی.
نسبی. [ ن ِ بی ی / ن ِ ] ( ع ص نسبی ) منسوب به نِسْبة. رجوع به نسبت و نسبة شود.
- شرکت نسبی. رجوع به همین ترکیب ذیل مدخل شرکت شود.
- صفت نسبی. رجوع به همین ترکیب ذیل مدخل صفت شود.
|| اضافی. اعتباری. متضایف. متضایفه. ( یادداشت مؤلف ).
- امور نسبی؛ امور اعتباری.

(نَ سَ ) [ ع. ] (ص. ) منسوب به نسب.

۱. مربوط به نَسَب.
۲. [مقابلِ سببی] دارای قرابت و خویشاوندی مستقیم از طریق پدر و مادر.
۱. دارای روند مقبول.
۲. دارای نسبیت.

مربوط به نسبت، مربوطبه نسبت، قرابت وخویشاوندی مستقیم وپدرو، مادری، برابرقرابت وخویشی باوصلت وزناشویی
( صفت ) منسوب به نسبت.

نِسبی (موسیقی)(relative)
در موسیقی، اصطلاحی برای توصیف رابطۀ بین گام های ماژور و مینوری که علامت سر کلید مشترک دارند. نت پایۀ ماژور نسبی سه نیم پرده بالاتر از نت پایۀ مینور نسبی آن است. مثلاً دو ماژور، گام ماژور نسبی لا مینور است، و سی مینور، گام مینور نسبی ر ماژور.

proporzionale
منسوب به نسب.

💡 اولاد سر رسول مرد خداست نه غول ما مرد مرد و ملول از خارجی نسبیم

💡 از زنگ تو گفتی ز دل او نسبی داشت وز گند تو گفتی زدهانش نفسی بود

💡 برادرم پدرم اصل و فصل من عشقست که خویش عشق بماند نه خویشی نسبی

💡 جاه شرف به چاه تلف نسبیتش نیست زندان مصر بنگر و زندان کربلا

💡 زاهد آن نیست که از دست گذارد نسبیع مگرش همت رندی ز ریا توبه دهد

💡 هر آنچه درنگری جز به جنس مایل نیست عیار بی کسی ما شرافت نسبی ست