مشکل

مشکل. [ م ُ ک ِ ] ( ع ص ) پوشیده و پنهان و مشتبه. ج، مشاکل. ( ناظم الاطباء ). کار پوشیده و مشتبه. ( آنندراج ). مشتبه. پوشیده. ملتبس. مختلطالقرعة لکل امر مشکل. ( یادداشت مؤلف ): 
راز عقول و مشکل ارواح کشف اوست 
اسرار علم مطلقش از بر نکوتر است.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 75 ). || دشوار و سخت و صعب وزحمتدار و درهم و پیچدار و مغلق. ( ناظم الاطباء ). دشوار، و با لفظ افتادن و بردن و کردن مستعمل است. ( آنندراج ). در تداول فارسی بمعنی دشوار، صعب، عسیر، عویص، سخت، دشخوار، مفصل، غامض آید. ( یادداشت مؤلف )

(مُ کِ ) [ ع. ] (اِفا. ) دشوار، سخت. ج. مشاکل.
(مُ شَ کَّ ) [ ع. ] (اِمف. )۱ - شکل - پذیرفته، صورت بسته. ۲ - ترتیب شده، تشکیل شده.

چیزی که به شکل و صورتی درآمده باشد، دارای شکل.
۱. امر یا موقعیت سخت و دشوار.
۲. پوشیده، درهم.

مشکله: کارسخت ودشوار، پوشیده ودرهم، مشاکل و مشکلات جمع
۱- ( اسم و صفت ) دشوار سخت: کاری مشکل ۲- بسختی بدشواری: من از دست غمت مشکل برم جان ولی دل را تو آسان بردی از من. ( حافظ ) ۳ - پیچیده و دشوار معقد مغلق: مسایل مشکل. ۴ - ( اسم ) مطلب دشوار و معقد: خورشید زمین یوسف احمد که ز خاطر حل کرد همه مشکل تقدیر سمایی. ( سنائی ) جمع: مشکلات. توضیح در تداول آنرا مشگل با کاف فارسی تلفظ کنند و خطاست.
حاکم عراق

💡 مشکل که گشاید گره از کار دلم بخت تا شانه خم زلف نگارم نگشاید

💡 دلم را نرم کردن هست مشکل که بستم دل به سنگ و سنگ بر دل

💡 به کار مشکل خود یاری از یاری نمی‌بینم چنان یاری کز او آسان شود کاری نمی‌بینم

💡 می‌توان بر خود گوارا کرد مرگ تلخ را زندگانی را به خود هموار کردن مشکل است