موید

مؤید. [ م ُ ءَی ْ ی َ ] ( ع ص ) قوت داده شده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).قوت داده شده. نیروداده شده. ( ناظم الاطباء ). قوت داده شده. تقویت شده. نیرویافته. تأییدگشته. ( یادداشت مؤلف ). || تأییدکرده شده و از جانب خداوند تبارک و تعالی نیروداده شده.

تاییدکننده، تقویت کننده، محکم کننده، تاییدشده، نیروداده شده
( اسم ) ۱ - تایید کننده. ۲ - محکم کننده استوار دارنده جمع: مویدین.
نجاح الموید

اسم: موید (پسر) (عربی) (تلفظ: mo’ayyed) (فارسی: مؤيد) (انگلیسی: moayyed)
معنی: تأیید کننده، ( اَعلام ) مؤید بلخی: ( = ابوالمؤید بلخی ) [قرن هجری] شاعر و نویسنده ی ایرانی دوره ی سامانی، مؤلف شاهنامه ی منثور معروف به شاهنامه ی مؤیدی، داستان منظوم یوسف و زلیخا و کتاب عَجایب البلدان

💡 در سال ۲۰۰۰ موید که علاقه‌مند به دانستن دربارهٔ ایران و هویتش بود، به ایران بازگشت ولی در ایران همه وی را یک شهروند آمریکایی می‌دانستند.

💡 خسرو چو موید از غمت، زاندوه تو بار گران آخر مسلمانی، منه بر سینه بارم بیش از این

💡 تنم ز اندوه شد چون موی چنگ مویه گر گوتا گشاید موی و بر حال من اندوهگین موید