مهلل

مهلل. [ م ُ هََ ل ْ ل ِ ] ( ع ص ) تهلیل کننده یعنی کلمه لااله الاّ اﷲخواننده. ( از غیاث ). گوینده لااله الااﷲ:
گفت فرمان حکمت فرمان بخوان
تا مهلل گردم آن را من به جان.مولوی.رجوع به تهلیل شود.
مهلل. [ م ُ هََ ل ْ ل َ ] ( ع ص ) متقوس. ( اقرب الموارد ). مطلق خمیده و منحنی و قوسی و هلالی شکل. چنبری. مانند هلال منحنی. حاجب مهلل؛ ابرویی ماننده ماه نو. ( مهذب الاسماء ). || شتر لاغر خمیده. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). مهللة. || منقوش به صورتهای هلال. دارای نقش هلال:
شمس گردون بگسترد به طلوع
بر زمین از زر طلی مفرش
تا مهلل کنی بساط ورا
به خم نعل ادهم و ابرش.سوزنی.

(مُ هَ لَّ ) [ ع. ] (ص. ) منحنی مانند هلال، هلالی شکل.

کسی که «لا اِلهَ اِلاَّ الله» بگوید.
خمیده، منحنی مانند هلال، هلالی شکل.

( اسم ) آنکه شعر نیکو و ظریف گوید.
تهلیل کننده یعنی کلمه لا اله الا الله خواننده. گوینده لا اله الا الله.

منحنی مانند هلال، هلالی شکل.

💡 گر بر سر گل تاج مکلل باشد و اندر بر گل جامه مهلل باشد

💡 بگمنامی چو هیان بن بیان بگمراهی چو ضلال بن مهلل

💡 هم رسیده بودم از درگاه حق هم مهلل آمدم در راه حق

💡 در صف هیجا ز میخ نعل مهلل باره سندان سمت بسنبد سندان

💡 سپاه کبک و دراجم مکبر گروه چرخ و شهبازم مهلل