مهجوری

مهجوری. [ م َ ] ( حامص ) حالت و چگونگی مهجور. جدایی. مفارقت. ( ناظم الاطباء ). دورافتادگی. دوری: یا داغ مهجوری بر جبین تو کشند یا تاج مقبولی بر سرت نهند. ( سعدی، مجلس چهارم ).
ای که مهجوری عشاق روا میداری
عاشقان را ز بر خویش جدا میداری.حافظ.|| محرومی. ( ناظم الاطباء ).

( ~. ) (حامص. ) جدایی، دوری.

جدایی، دوری: مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد / کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی (حافظ: ۹۸۴ ).

۱ - جدایی دوری: [ مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی. ] ( حافظ.۲ ) ۳۵۲ - متروک ماندن.

💡 با غم مهجوری و اندیشه دوری خوشم خاطر شاد و دل خرم نمی سازد مرا

💡 چون رست ز مهجوری وز آفت رنجوری امروز به دستوری جان هدیه کند ایدر

💡 جدا زان زلف و رو سال و مه از بس رنج مهجوری ملول از شام تیره گشته‌ام وز روز روشن هم

💡 در این دیار مخالف عجب بماندستم ز بار گیر و هیون و زبرک مهجوری

💡 بگو ای پیک مشتاقان بدانحضرت که مهجوری سلامی گر نمی شاید جوابی هم نمی ارزد؟

💡 ندارم طاقت دوری ز یوسف خلاصم ده ز مهجوری ز یوسف