ملقی

ملقی. [ م َ ی ی / م َ قا ] ( ع ص ) رجل ملقی، مرد بسیار درافتاده در نیکی و بدی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
ملقی. [ م ُ ل َق ْ قا / م ُ قا ] ( ع ص ) مردبسیارخیر و بسیارشر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
ملقی. [ م ُ قا ] ( ع اِ ) جایی که در آن چیزی می افکنند. ( ناظم الاطباء ): هذا ملقی الکناسات؛ یعنی محل ریختن زباله است. و فناؤه ملقی الرحال؛ یعنی آستانه وی محل افکندن بار و بنه هاست و کنایه است از اینکه او بسیارمیهمان است. ( از اقرب الموارد ). || ( ص ) افتاده از تب. ( ناظم الاطباء ).
ملقی. [ م َ قا ] ( ع اِ ) شعبه سر زهدان. ملقاة. ج، ملاقی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || جای و مکان. ( ناظم الاطباء ). جای ملاقات. ( از اقرب الموارد ). || جای بز کوهی از کوه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
ملقی. [ م ُ ] ( ع ص ) اندازنده و افکننده. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ): فلما جاء السحرة قال لهم موسی القوا ما انتم ملقون. ( قرآن 80/10 ). قالوا یا موسی اما ان تلقی و اما ان نکون نحن الملقین. ( قرآن 115/7 ).
ملقی. [ م ُل َق ْ قا ] ( ع ص ) انداخته شده. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به تلقیة شود.
ملقی. [ م َ قی ی ] ( ع ص ) انداخته شده و افکنده شده. || به نشانه زده شده. ( ناظم الاطباء ).

(مُ قا ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - انداخته شده (بر زمین و جز آن ). ۲ - املاء کرده.
(مُ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - اندازنده (بر زمین و جز آن ). ۲ - املاء کننده.

( اسم ) ۱ - اندازنده ( بر زمین و جز آن ) ۲ - املائ کننده.
انداخته شده و افکنده شده یا به نشانه زده شده.

اندازنده (بر زمین و جز آن)
املاء کننده.
انداخته شده (بر زمین و جز آن)
املاء کرده.

💡 ز «یلقی الروح من امره» یقین است که ملقی الروح جبریل امین است

💡 تبکّی علیهنّ البطاریق فی الدّجی‌ و هنّ لدینا ملقیات کواسد

💡 هوس جهان تعلقی سر و برگ حرص و تملقی چو یقین زند در امتحان به غرور پی سپری عبث

💡 ایا خاتما الرسل کنت نبینا؟ و آدم ملقی بین طین و جلمد؟

💡 یشق اذا بدا بدر الدیاجی جبینک والدجی ملقی الجرانی

💡 دگر جیریل باشد روح‌الالقا هم او ملقی القلوب از غیب اعلا