ملایمت

ملایمت. [ م ُ ی َ / ی ِ م َ ] ( از ع، اِمص ) سازواری. ( غیاث ). مأخوذ از تازی، موافقت و سازواری. ( ناظم الاطباء ). ملائمة. و رجوع به ملائمة شود. || مجازاً به معنی نرمی. ( غیاث ). خوشی و خوبی و نرمی.
- باملایمت؛ بانرمی و باآهستگی و با درنگ و آرام.
|| مدارا ونزاکت و لطافت و زیبایی و شیرین کاری و ملاطفت و مروت و خوش رویی.
- ملایمت کردن؛ انسانیت و مردمی کردن و مهربانی نمودن و شیرین زبانی و نرمی کردن.
|| دست آموزی و فرمان برداری و آرامی. ( ناظم الاطباء ). || دو چیز را فراهم آوردن. ( غیاث ).

(مُ یِ مَ ) [ ع. ملائمة ] (اِمص. ) ۱ - به نرمی رفتار کردن. ۲ - خوشخویی.

با نرمی رفتار کردن، سازگاری و خوش رویی.

بانرمی رفتارکردن، سازگاری وخوشخویی
( اسم ) ۱ - موافقت مناسبت سازگاری ۲ - نرمی. توضیح دراصل ملاعمت بهمزه است و برای تبدیل همزه بیائ سبب و مجوزی نیست ( دکترخیام پور نداب ص ۱٠٠ ) چون مصدر مفاعله در تداول فارسی بکسر عین الفعل تلفظ میشود همزه مکسور را بدل بیائ کرده اند.

{consonance} [موسیقی] احساس ثبات و خوشایندی ناشی از شنیدن دو یا چند صدا

به نرمی رفتار کردن.
خوشخویی.

💡 ز نیش مار به نرمی نمی توان شد امن من از ملایمت روزگار می ترسم

💡 ز مرد کار مجو جز ملایمت در خشم که چین جوهر ابروی تیغ هموار است

💡 زبان تیغ به نرمی نمی شود کوتاه ملایمت به حریفان بی حیا عبث است

💡 ما را نه حرف تند یاران ضرر است تندی صرصر، ملایمت شاخ تر است

💡 گشوده است بساط ملایمت ایام لطیفتر ز رگ گل شده است خار امروز