ملا

(مَ لَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - گروه مردم. ۲ - اشراف قوم.، ~ عام آشکارا، در حضور مردم.، ~اعلی عالم بالا، جهان فرشتگان.
(مُ لْ لا ) (اِ. ) ۱ - آخوند، باسواد. ۲ - روحانی. ۳ - مکتب دار، معلم.، ~خور (کن. ) چیزی که مورد سوءاستفادة کسی یا جمعی شود.، ~ نصرالدین شخصیتی داستانی دارای رف تاری خنده دار و اغلب طنزآمیز.

محل اجتماع گروهی از مردم.
* ملٲ اعلی: [قدیمی]
۱. فرشتگان در عالم بالا.
۲. [مجاز] عالم ارواح مجرده، عالم بالا.
۱. = ملٲ
۲. (قید ) آشکارا.
۱. آخوند.
۲. (صفت ) [مجاز] درس خوانده، باسواد.
۳. [منسوخ] مکتب دار، معلم.

آخوند، درس خوانده، باسواد
۱ - ( صفت ) درس خوانده باسواد: [ نیست ممکن که تو ملا ز پی ملا یی سر انبانی دانش همه جا نگشایی. ] ( گل کشتی. تو با. ۲ ) ۴۱۲ - آخوند روحانی معمم [ تو بلکه خواستی بنویسی بعضی از ملا های ما حالا دیگر از فروختن موقوفات دست برداشته بفروش مملکت دست گذاشته اند. ] ( دهخدا. چرند و پرند. ۱۳ )
مدت زندگی. جمع املائ و در لسان ملا ظبط شده است

[ویکی فقه] کلمه «ملّا» نیز ریشه در واژه «مولا» دارد و مخفف آن است. این کلمه نیز به معنای استاد و معلم و شخص درس خوانده و با سواد است. اندیشمندان بسیاری از فرق مختلف اسلامی با این عنوان اشتهار یافته اند

گروه مردم.
اشراف قوم.؛ ~ عام آشکارا، در حضور مردم.؛ ~اعلی عالم بالا، جهان فرشتگان.
آخوند، باسواد.
روحانی.
مکتب دار، معلم.؛ ~خور (کن.)
چیزی که مورد سوءاستفادة کسی یا جمعی شود.؛ ~ نصرالدین شخصیتی داستانی دارای رف تاری خنده دار و اغلب طنزآمیز.