مغبر

مغبر. [ م ُ غ َب ْ ب َ ] ( ع ص ) غبارآلوده و تیره رنگ. ( غیاث ) ( آنندراج ). خاک آلود. گردآلود. گردزده. گردگرفته. گردناک. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
هوای روشن از رنگش مغبر گشت و شد تیره
چو جان کافری کشته ز تیغ خسرو والا.فرخی.جوانیش پیری شمر، زنده مرده
شرابش سراب و منور مغبر.ناصرخسرو.- گوی مغبر؛ کنایه از کره خاکی. کره زمین:
خفته چه خبر دارد از چرخ و کواکب
ما را ز چه رانده ست بر این گوی مغبر.ناصرخسرو.|| کسی که موی و ریش آن گردآلوده و چرکین باشد. ( ناظم الاطباء ) ( از فرهنگ جانسون ).
مغبر. [ م ُ ب ِ ] ( ع ص ) تیره رنگ. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ):
هوای تو به من بر کرد خواهد
زمانه مظلم و آفاق مغبر.مسعودسعد.خود عهد خسروان را جز عدل چیست حاصل
زین جیفه گاه جافی زین مغسرای مغبر.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 189 ).|| برانگیزاننده غبار. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آنکه سعی و کوشش می کند در طلب چیزی. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || بسیار بارنده. ( ناظم الاطباء ).

(مُ غَ بَّ ) [ ع. ] (ص. ) تیره رنگ.

۱. غبار آلوده، گردآلوده.
۲. تیره رنگ.

۱ - ( اسم ) غبار آلود. ۲ - تیره رنگ.
غبار آلوده و تیره رنگ خاک آلود

تیره رنگ.

💡 جوانیش پیری شمر، مرده زنده شرابش سراب و منور مغبر

💡 هوای تو به من برکرد خواهد زمانه مظلم و آفاق مغبر

💡 لا زالت الثواقت فی لجه الدجی مغبرة بتربة اقدام بهلوان

💡 زمین گردد از نعل اسبان مقرنس هوا گردد از گرد میدان مغبر

💡 ز گرد راه و تف آفتاب و گرمی روز دو عبهرش شده تاری دو نرگسش مغبر

💡 هزار حیف که مامون بی حیا آخر نکرد شرم ز پیمغبر وخدای رضا