معایش

معایش. [ م َ ی ِ ] ( ع اِ ) ج ِ معیشة. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ترجمان القرآن ). اسباب زندگانی. ج ِ معیشت. ( آنندراج ) ( غیاث ). اسباب زندگانی و لوازم زندگانی. ( ناظم الاطباء ): ابواب معایش لشکر در انحطاط افتاد. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 358 ). و رجوع به معیشة و معیشت شود.

(مَ یِ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ معیشت، اسباب و لوازم زندگانی.

= معیشت

جمع معاش و معیشت
( اسم ) جمع معاش معیشت: ۱ - زندگانیها. ۲ - آنچه بوسیل. آن زندگی کنند.

[ویکی الکتاب] معنی مَعَایِشَ: وسائل زندگی
ریشه کلمه:
عیش (۸ بار)
«مَعایِش» از مادّه «عَیْش» جمع «مَعِیشة» وسیله و نیازمندی های زندگی انسان است، که گاهی خود به دنبال آن می رود، و گاهی آن، به سراغ او می آید. گرچه بعضی از مفسران کلمه «معایش» را تنها به زراعت و گیاهان و یا خوردنی ها و نوشیدنی ها تفسیر کرده اند، ولی پیدا است، مفهوم لغت کاملاً وسیع است و تمام وسائل حیات را شامل می شود.
زندگی.. او در یک زندگی پسندیده‏ای است. راغب گفته: عیش زندگی مخصوص به حیوان است (اعم از انسان و حیوان) و آن از حیات اخّص است که حیات در خدا و فرشته و حیوان به کار می‏رود. معاش و معیشت هر دو مصدراند مثل. هر که از یاد من اعراض کند برای اوست زندگیی تنگ. معیشت گاهی اسم است و به طعام و شراب و غیره که وسیله زندگی‏اند گفته می‏شود. عبارت قاموس چنین است: «المعیشة التی تعیش بها من المطعم و المشرب و ما یکون به الحیاة و مایعاش به او فیه» در آیه. مراد وسائل زندگی و یا استعدادهای آدمیان است که آنها نیز وسائل زندگی‏اند رجوع شود به «سخر» ذیل آیه فوق. جمع معشیت معایش است. در آیه. معاش را مصدر گرفته و مضاف مقدّر کرده‏اند مثل «وقت معاش» و نظیر آن ولی می‏شود آن را اسم زمان گرفت یعنی: شب را لباس و زمان ستر قرار دادیم که با ظلمت خود اشیاء را می‏پوشاند و مردم را به استراحت مجبور می‏کند و روز را زمان زندگی قرار دادیم که از فضل خدا روزی بجوئید. مثل. در المیزان فرموده: معاش در آیه اسم زمان یا مکان است.

جِ معیشت؛ اسباب و لوازم زندگانی.

💡 همیشه کلک تو از بهر آن کمر بستست که تا معایش اهل هنر کند تقریر

💡 آنان که با معایش و اقطاع وراتبند از فضل من نباشدشان عشری از عشیر

💡 قال قتادة لم یکن بینهم و بین الشّمس ستر و ذلک انّهم کانوا فی مکان لا یستقرّ علیهم بناء و انّهم کانوا فی اسراب لهم حتّی اذا زالت الشّمس عنهم خرجوا الی معایشهم و حروثهم. قال الحسن کانت ارضهم ارضا لا یحتمل البناء و کانوا اذا طلعت علیهم الشّمس تهوّروا فی الماء فاذا ارتفعت عنهم خرجوا فتراعوا کما تراعی البهائم. و قیل یصطادون السّمک فیطرحونه فی الشّمس فینضبح فذلک طعامهم.