مشموم

مشموم. [ م َ ] ( ع ص، اِ ) مشک. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || آنچه با بویی ادراک شود. ( از اقرب الموارد ). هر چیز بوئیده شده. ( ناظم الاطباء ): بوئیدنی و آب روان دارد و میوه باشد و مشمومها. ( فارسنامه ابن البلخی ص 143 ). واز فواکه و مشموم و حلاوتها تمتع یافتن. ( گلستان ).
هزار صحبت شیرین و میوه مشموم
چنان مفید نباشد که بوی صحبت یار.سعدی.به روی او نماند هیچ منظور
به بوی او نماند هیچ مشموم.سعدی.و رجوع به ماده بعد شود.

(مَ ) [ ع. ] (اِ مف. ) بوییده شده.

بوییده شده، آنچه به قوۀ شامه احساس شود، آنچه با بوییدن درک شود، بوییدنی.

بوییده شده، آنچه به قوه شامه احساس شود، آنچه بابوییدن درک شود، بوییدنی
۱- (اسم ) بوییده شده آنچه بقو. شامه احساس گردد. ۲ - ( اسم ) بوییدنی. ۳ - عطر.

بوییده شده.

💡 گر روشن و مشموم بود مدح تو نشگفت درگوهر و در مشک بود روشنی و شم

💡 هنوز، زمزمه ی عشرتم بود مسموع؛ هنوز، رایحه ی دولتم بود مشموم!

💡 اگر چه هست چو مشموم شکل میشومش تو آن نگر که پیازی ست گنده تو بر تو

💡 دیرست تا به من نرسید و نمی رسد مشمومی از روایح جنّات دوستان

💡 رشح اقلام تو برروی شریعت خالست بوی اخلاق تو دردست خردمشمومست