مسموم

مسموم. [ م َ ] ( ع ص ) کشته شده به زهر. ( ناظم الاطباء ) ( غیاث ). زهرداده شده. ( از منتهی الارب ). زهرداده. ( دهار ). زهرخورانیده. || زهرخورده. ( ناظم الاطباء ). زهر در بدن درآمده. کسی که او زهر خورده باشد. ( آنندراج ). || زهردار: طعام مسموم؛ طعام که زهر دارد. ( ناظم الاطباء ). طعام زهرکرده. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). زهرآلود. زهرآگین. سم دار. به زهر آلوده. ( یادداشت مرحوم دهخدا ): گروهی گفتند مرغی چند بریان نزدیک وی بردند و مسموم بود. بخورد از آن و مرد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 433 ). چون خمره شهد مسموم است که چشیدن آن کام خوش کند، لیکن عاقبت به هلاکت کشد. ( کلیله و دمنه ).
نشاید برد سعدی جان ازاین کار
مسافر تشنه و جلاب مسموم.سعدی.|| باد گرم زده. سام زده. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). سَموم زده. ( دهار ): یوم مسموم؛ روز باد گرم. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد )( ناظم الاطباء ). روزی که در آن باد گرم آید. ( مهذب الاسماء ): روزی مسموم؛ روزی که در او باد گرم آید. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). || درد گرفته: بعیر مسموم؛ اشتری دردگرفته. ( مهذب الاسماء ).

(مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) زهرخورده، آلوده به زهر، سمّی.

۱. زهرآلود.
۲. دارای اثرات زیانبار و ناخوشایند: فضای مسموم سیاسی.

سم خورده، کسی که زهربه بدنش داخل شده
( اسم ) ۱ - آنکه زهر بوسیلهای داخل بدنش شده جمع: مسمومین. ۲ - زهردار. ( غذا ).

💡 چه جای آنکه خورم نان، ز سفره ی آنان که آب زندگی از دستشان بود مسموم

💡 یارب به عزت حسن و حرمت حسین مسموم کین دشمن و مظلوم کربلا

💡 به نزد خود طلبید و نمود مسمومش خدای داند و آن درد بی دوای رضا

💡 هوا مسموم شد چون نیش کژدم جهان تاریک شد چون چاه بیژن