مستعیر

مستعیر. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استعارة. عاریت خواهنده. ( غیاث ) ( اقرب الموارد ). عاریت خواه. عاریت کننده. بعاریت خواهنده:
او چراغ خویش برباید که تا
تو بدانی مستعیری ای فتی.مولوی ( مثنوی ).رجوع به استعارة شود.
- مستعیرالحُسن؛ نام مرغی است. ( منتهی الارب ). || منفرد و تنهاشده. ( اقرب الموارد ). || آنچه به خلقت شبیه گورخر باشد. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).

(مُ تَ ) [ ع. ] (اِفا. ) عاریت خواه، کسی که چیزی را به عاریت گیرد.

به عاریت خواهنده، عاریت گیرنده.

( اسم ) آنکه چیزی بعاریت گیرد عاریت خواه جمع: مستعیرین.

رجوع شود به:عاریه

[ویکی فقه] به عاریه گیرنده و عاریه خواهنده مستعیر گویند.
جابری عربلو، محسن، فرهنگ اصطلاحات فقه اسلامی، ص۱۵۹.

💡 او چراغ خویش برباید که تا تو بدانی مستعیری نی‌فتا

💡 فمستعیر السیف ایضا غارم اذ هو بالتسبیب مثل المحرم

💡 اصطناع بحر و کان از ابر دستش مستعار ارتفاع آسمان از آستانش مستعیر

💡 با من بنیک و بد دوسه روزی دگر بساز کین جای عاریت بنماند بمستعیر

💡 سرو از عقیق باشد، کوه از عقار باشد این مستعیر باشد، آن مستعار باشد