مستسعد

مستسعد. [ م ُ ت َ ع ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استسعاد. نیک بختی و سعادت جوینده. ( غیاث ) ( آنندراج ):
که مستوجب فرقتت شد سه ماه این
که مستسعد وصلتت شد سه ماه آن.انوری.|| سعد و خوش یمن یابنده کسی را. ( غیاث ) ( آنندراج ). رجوع به استسعاد شود.
مستسعد. [ م ُ ت َ ع َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از استسعاد. نیک بخت و مبارک و میمون و کامران. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). بهره مند. رجوع به استسعاد شود: قیاصره روم به شرف ادراک خدمتش اگر مستسعد گشتندی... ( جهانگشای جوینی ).
گر کسی می گفتشان کاین سو دوید
تا از این اشجار مستسعد شوید.مولوی ( مثنوی ).

(مُ تَ ع ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - نیک بختی جوینده، سعادت خواهنده. ۲ - کسی که چیزی را به فال نیک گیرد.

۱. کسی که چیزی را به فال نیک بگیرد.
۲. آن که به دنبال سعادت است، سعادت جوینده.
نیک بخت، سعادتمند.

( اسم ) ۱ - نیک بختی جوینده سعادت خواهنده: و مستسعدان حصول معرفت را از تیه حیرت و بیدای جهالت بمرتع عرفان و ما من ایمان او راه نمود. ۲- کسی که چیزی را بفال نیک گیرد.

💡 گرچه تا غایت بنیل بندگیت بنده مستسعد نشد در هیچ باب

💡 که مستوجب فرقتت شد سه ماه این که مستسعد خدمتت شد سه ماه آن

💡 گر کسی می‌گفتشان کین سو روید تا ازین اشجار مستسعد شوید