مر سام

مرسام
لقبی که در آغاز حضور سام یا سام نریمان به هنگام جوانی در شاهنامه اطلاق می‌گردد. نگه کن که مر سام را روزگار/ چه بازی نمود ای پسر گوش‌دار «فردوسی»

💡 گر مرا عمر سام و نوح بُوَد ور بقایم چو نفس و روح بُوَد

💡 چو مر سام را دید بر پای جست رکابش ببوسید و بگرفت دست

💡 هر آنچ از ره آورد بد نام را سراسر ببخشید مر سام را

💡 به ناکام مر سام چرمه براند ز ره چرمه خویش یک سو جهاند

💡 بیاورد مر سام را برنشاند چو باران گهر بر سرش برفشاند

💡 چو دیدند مر سام را دردناک فتادند از اسب بر روی خاک