مخیم

مخیم. [ م ِخ ْ ی َ ] ( ع اِ ) گردآورده شدن دروده های کشت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیط المحیط ). آنچه از کشتهای دروده جمعآوری کنند. ( ناظم الاطباء ).
مخیم. [ م ُخ ْ ی َ ] ( ع اِ ) جای بر پا کردن خیمه. ( آنندراج ) ( ازغیاث ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). جائی که درآن اقامت کنند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به اخیام شود.
مخیم. [ م ُ ] ( ع ص ) کسی که چادر می زند و خیمه برپا می کند. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مخیم. [ م ُ خ َی ْ ی َ ] ( ع اِ ) جای ایستاده کردن خیمه. ( آنندراج ) ( غیاث ) ( از اقرب الموارد ). اردو و خیمه گاه و لشکرگاه. ( ناظم الاطباء ): از خطه ممالک خراسان که مخیم عساکر منصور و مقام جنود نامحصور. ( رشیدی ). و در آن حدود بدان طرف که مخیم آن ملاعین بود چشمه آبی بود چون آب چشم روشن و صافی. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 36 ). تاش روی به مخیم خویش آورده و بیشتر حشم او متفرق شدند. ( ترجمه تاریخ یمینی ایضاً ص 92 ). چون رایات خانی با مخیم قدیم رسید. ( جهانگشای جوینی ). چهل روز صحرای مخیم میمون از طبقات مظلومان و اصناف مدعیان مشحون بود. ( المضاف الی بدایع الازمان ص 35 ). || ( ص ) خیمه زده شده. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مخیم. [ م ُ خ َی ْ ی ِ ] ( ع ص ) آنکه چادر می زند و خیمه برپا می کند. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || آنکه در چادر می آید. || آنکه مقیم می گردد در جائی. ( ناظم الاطباء ) ( ازمنتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به تخییم شود.

(مُ خَ یَّ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - جایی که در آن خیمه زنند، خیمه گاه. ۲ - اردوگاه، معسکر.

جایی که در آن خیمه برپا کرده باشند، خیمه گاه.

۱- جایی که در آن خیمه زنند خیمهگاه: و محلی که مجال انداختن عراده و منجنیق بود مخیم نزول همایون ساخت. ۲ - اردوگاه معسکر.
آنکه چادر می زند

جایی که در آن خیمه زنند، خیمه گاه.
اردوگاه، معسکر.

💡 در پیش خیل کفر بزن خیمهٔ هدی کان جایگاه سخت مبارک مخیمست

💡 عاشق را دلی است منزه از تعین که مخیم قباب عزت است و مجمع بحر غیب و شهادت، و این دل را همتی است که:

💡 طاوس فلک را سر بام تو نشیمن سلطان فلک را در قصر تو مخیم

💡 اردوگاه پناهندگان نهر البارد (به عربی: مخیم نهر البارد) یک اردوگاه پناهندگان در لبنان است که در شهرستان عکار واقع شده‌است.

💡 بر دین، نبی خاتم، دارای فلک مخیم شاهی که به جان خادم، شد بوذر و سلمانش