محمدت

محمدت. [ م َ م َ دَ / م َ م ِ دَ ] ( ع اِ ) ستایش و مدح و ثنا و ذکر خیر و نیک نامی. ( ناظم الاطباء ).محمدة. آنچه بدان ستوده و مدح شوند. ج، محامد. ( از اقرب الموارد ). خصلتی درخور ستایش. سپاس. حمد. ستودن. خصلت محموده. خصلت ستوده. مقابل مذمت:
غرض مدح و محمدت بودی
وز پی مهر و مکرمت زادی.مسعودسعد.بفخر و محمدت و شکر و مدح مستظهر
ز عمر و مملکت و عز و بخت برخوردار.مسعودسعد.محمدت خر که روز اقبال است
مکرمت کن که روز امکان است.مسعودسعد.- محمدت کردن یا فرمودن؛ ستایش کردن. ستودن: و ندیدم هیچ خردمند که آن دولت را بر این حزم و احتیاط محمدت کرد. ( چهارمقاله ). و مالها و غنیمهاء بی اندازه نزدیک هرمز فرستاد و او را محمدتها فرمود. ( فارسنامه ابن البلخی ص 99 ).
و رجوع به محمدة شود.

(مَ مِ دَ ) [ ع. محمدة ] (اِ. ) ستایش، مدح، ثنا.

۱. ستودن، ستایش.
۲. (اسم ) آنچه شخص را به آن بستایند، آنچه موجب ستودن شخص بشود، خصلت نیکو.

ستودن، ستایش، خصلت نیکوو آنچه که مردرابه آن بستایند، آنچه موجب ستودن شخص بشود، محامد جمع
( اسم ) خصلت نیک جمع: محامد.

محمدة
ستایش، مدح، ثنا.

💡 نه محمدتویی از جمع ملوک؟ نه من از اهل سخن حسانم؟

💡 مایهٔ حمد و سعد، احمد سعد که همه سوی محمدت یازد

💡 ایا به محمدت و بر و مکرمت معروف خط علوم و ادب را شمایل تو حروف

💡 نی نی بخواند ناگه سلطان محمدت هم در زمان به روضه رضوان شتافتی

💡 همه عدل ورز و همه مکرمت کن همه مال بخش و همه محمدت خر