محجن

محجن. [ م ِ ج َ ] ( ع اِ ) عصای کج. ( منتهی الارب ). و هر چوبی که سرش خمانیده و کج کرده باشند مانند چوگان و جز آن. ج، محاجن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). چوگان. ( غیاث ) ( دهار ). صولجان:
پدید آمد هلال از جانب کوه
بسان زعفران آلوده محجن.منوچهری.
محجن. [ م ُ ج َ ] ( ع ص ) گیاه خرد و ضعیف. ( ناظم الاطباء ). گیاه ریز که برگ برآرد. ( آنندراج ).
محجن. [ م ِ ج َ ] ( اِخ ) ابن الادرع الاسلمی صحابی است و در آغاز ساکن مدینه بود سپس به بصره آمد و نقشه مسجد آن شهر را کشید. ( از الاعلام زرکلی ج 3 ص 837 ).

(مَ جَ ) [ ع. ] (اِ. ) هر چوب سرکج مانند چوگان. ج. محاجن.

هر چوبی که سر آن خمیده باشد، مانند چوگان، چوب سرکج.

( اسم ) ۱ - عصای سر کج. ۲ - هر چوبی که سر آن خمیده باشد همچون چوگان.
ابن الادرع الاسمی از صحابی است

هر چوب سرکج مانند چوگان.
محاجن.

💡 جهان بدستش چون صید در کف صیاد فلک بشستش چون گوی در خم محجن

💡 چندین هزارگوی درخشنده از نجوم گردان به‌گردگیتی بی‌زخم محجنا

💡 پدید آمد هلال از جانب کوه بسان زعفران آلوده محجن

💡 کسیکه صاحب این دیده آفتاب برین چو گوی باشد و قوس کمال او محجن

💡 همان توانی کردن بدفع خصم ملک که کرده با سپه قادسیه بوالمحجن

💡 آن کنم با تو در سخن که نمود با سپاه عجم ابوالمحجن