مجتبی

مجتبی. [ م ُ ت َ با ] ( ع ص ) برگزیده. ( دهار ). برگزیده شده. ( آنندراج ) ( غیاث ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). برگزیده و پسندیده. ( ناظم الاطباء ). ج، مجتبین و مجتبون. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
هم موسی از دلالت او گشته مصطفی
هم آدم از شفاعت او گشته مجتبی.خاقانی.هر دو رکن جهان مردمی اند
آدمی مجتبی و عیسی یار.خاقانی.تو بمانی چون گدای بینوا
دولت خود هم توباش ای مجتبی.مولوی.مرحبا یا مجتبی یا مرتضی
ان تغب جاء القضا ضاق الفضا.مولوی.
مجتبی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) برگزیننده چیزی را. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). پسند کننده. ( ناظم الاطباء ). || بگیرنده مال از جاهای آن. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از ذیل اقرب الموارد ). || جمع کننده و فراهم آورنده. ( ناظم الاطباء ).
مجتبی. [ م ُ ت َ با ] ( اِخ ) از القاب امام حسن علیه السلام. ( ناظم الاطباء ). لقب حسن بن علی بن ابیطالب ( ع ). و رجوع به حسن بن علی شود.

(مُ تَ با ) [ ع. ] (اِمف. ) برگزیده، پسندیده.

برگزیده.

برگزیده و پسندیده
( اسم ) ۱ - برگزیده شده: هم موسی از دلالت او گشته مصطنع هم آدم از شفاعت او بوده مجتبی ( مجتبا ). ( خاقانی ) ۲ - نام مردان از جمله لقب حسن ع ابن علی ع.
برگزیننده چیزی را

اسم: مجتبی (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: mojtabā) (فارسی: مجتبي) (انگلیسی: mojtaba)
معنی: برگزیده، پسندیده، لقب امام دوم شیعیان، ( در قدیم ) برگزیده شده، انتخاب شده، ( اَعلام ) لقب حسن ابن علی امام دوم شیعیان ( امام حسن مجتبی ) ( ع )، حسن، انتخاب شده ( در اعلام ) لقب حسن بن علی امام دوم شیعیان ( امام حسن مجتبی ) ( ع )، لقب امام حسن ( ع )

💡 ای حسن ای مجتبی ای مرتجی می رود بنگر حسین آیا کجا

💡 ز فیض خاک در مجتبی شه کونین به آب خضر زند طعنه نظم نیکویم