متردد

متردد. [ م ُ ت َ رَدْ دِ ] ( ع ص ) مردد. دودله. ( منتهی الارب ). دودله و مشکوک. ( ناظم الاطباء ). سرگشته در امری که بیرون شدِ کار نداند: و دو راه بود، یکی بیابان بی آب و دیگری دریا، متردد بودیم تا بکدام راه برویم. ( سفرنامه ناصرخسرو ). متردد میان خوف و رجاء و مترقب طوارق بلا. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 طهران ص 378 )

(مُ تَ رَ دِّ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - آمد و شد کننده. ۲ - کسی که در امری به شک و تردید دچار است.

۱. کسی که در امری دچار شک وتردید باشد، دودل.
۲. [قدیمی] رفت وآمدکننده.

آمدوشدکننده، کسی که آمدوشدکند، کسی که درامری دچارشک وتردیدباشد، دودل
( اسم ) ۱ - آمد و شد کننده: گرفته روی زمین آب بحر تا حدی که گر کسی متردد شود پیاده در آب... ۲ - کسی که در امری بشک و تردید دچار است: دو راه بود: یکی بیابان بی آب و دیگری دریا متردد بودیم تا بکدام راه برویم. جمع: مترددین.

💡 متردد چو ناروان خامه متحیر چو بی روان پیکر

💡 و اما وقوف به عرفه و اجتماع اصناف خلق از اطراف و دعا کردن ایشان به زبانهای مختلف به عرصات قیامت ماند که همه خلایق جمع شده باشند و هرکسی به خویشتن مشغول و متردد میان رد و قبول.

💡 ار چه ماندم بر آستانه تو متردد میان ردّ و قبول

💡 در آینه ی نور خدا نقش دویی نیست هیهات که شد دیده ی احول متردد