ماتم گرفتن

ماتم گرفتن. [ ت َ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) احتفالی کردن عزاداری کسی را. عزاداری کردن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
این دیده تر گهی که ماتم گیرد
طوفان را پیش اشک خود کم گیرد.طالب آملی ( از آنندراج ).مزن دست تأسف برهم از مرگ سیه کاران
که خون مرده را هرگز کسی ماتم نمی گیرد.صائب ( از آنندراج ).|| سخت غمگین نمودن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || از پیش غم خوردن برای دردی نیامده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

( ~. گِ رِ تَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) ۱ - غصه دار شدن. ۲ - سوگواری کردن.

( مصدر ) ماتم گرفتن کسی را ( برای کسی ). ۱ - سوگواری کردن برای او اقام. مراسم تعزیت کردن بجهت او: مزن دست تاسف برهم از مرگ سیه کاران که خون مرده را هرگز کسی ماتم نمیگیرد. ( صائب آنند. ) ۲- غصه دار شدن غمگین شدن: چرا اینجا نشسته و ماتم گرفته ای ?

غصه دار شدن.
سوگواری کردن.

💡 بتان در نیم شب ماتم گرفتند ز نرگس ماه در شبنم گرفتند

💡 همه در بر پلاس غم گرفتند به فوتش هفته‌ای ماتم گرفتند