لغت نامه دهخدا
مأذنه. [ م َءْ ذَ ن َ ] ( ع اِ ) جای اذان و منار و عوام مئذنة گویند. ( ناظم الاطباء ). گلدسته. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به مئذنة و مأذنه گوی شود. || صومعه. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به مئذنة شود.
مأذنه
فرهنگ معین
( مأذنه ) (مَ ذَ نَ ) [ ع. مأذنة ] (اِ. ) جای اذان. ج. مآذن.
فرهنگ فارسی
جای اذان و مناره
ویکی واژه
مأذنة
جای اذان.
مآذن.
جمله سازی با مأذنه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 مردم از جای بلند ار به فضیلت برسند مؤذن از مأذنه باید که پیمبر گردد
