لعل سیراب

( ~ ) [ معر - فا. ] (اِ. ص. ) لعل آبدار، لعل خوش رنگ.

معرب
لعل آبدار، لعل خوش رنگ.

💡 ز دریا کم نگردد سوزش پنهان من صائب مگر آبی زند بر آتش من لعل سیرابش

💡 سبزهٔ خط، لعل سیراب تو را بی آب کرد آب را هرچند نتوان کرد از گوهر جدا

💡 لعل سیرابش کجا دارد غم لب‌تشنگان؟ چشمه حیوان کجا یاد سکندر می‌کند؟

💡 همی تا لعل سیرابت نمودی جهانی خلق تشنه خشک‌لب بود

💡 درخرابات مغان رفتم و دیدم خندان لعل سیراب لبش ساقی میخواران است

💡 لعل سیراب تواش چون نیشکر باید مکید جاودان گر تشنه کامی آب حیوان بایدش