کلمه «لابد» در زبان فارسی واژهای است که برای بیان اجبار، ناچاری یا قطعیت در انجام کاری بهکار میرود. این واژه از ترکیب «لا» (به معنی «نه» یا «بدون») و «بُد» (به معنی «بودن» یا «امکان») ساخته شده است و در اصل به معنی «چارهای نیست» یا «گریزی نیست» بوده است. امروزه در گفتار و نوشتار فارسی، این واژه بیشتر در نقش قید بهکار میرود تا نشان دهد گوینده در مورد چیزی تقریباً مطمئن است یا آن را امری بدیهی میداند.
در زبان فارسی این کلمه به معنای «ناچار» یا «ناگزیر» به کار میرود و به نوعی بر ضرورت یا اجبار دلالت دارد. این واژه نشان دهنده این است که چیزی حتماً باید اتفاق بیفتد یا به وقوع بپیوندد. به عبارت دیگر، وقتی میگوییم «لابد»، به نوعی به یقین و قطعیت اشاره داریم. برای مثال، اگر بگوییم: «لابد باران خواهد بارید»، به این معناست که براساس نشانه ها و پیش بینی ها، بارش باران حتمی به نظر میرسد.
همچنین، در مکالمات روزمره ممکن است بگوییم: «لابد او در خانه نیست»، که در اینجا به این اشاره دارد که بر اساس شواهد موجود، احتمالاً او در خانه نیست و این نتیجه گیری بر مبنای اطلاعات موجود است. به طور کلی، مفهوم این واژه به ما کمک میکند تا احساس قطعیت و اجبار را در بیان خود منتقل کنیم و به نوعی به شنونده این پیام را برسانیم که نتیجهای که به آن اشاره میشود، غیرقابل انکار است.
