قصی

قصی. [ ق ُ صا ] ( اِخ ) پشته ای است به یمن. ( منتهی الارب ).
قصی. [ ق َ صی ی ] ( ع ص ) دورشونده. ج، اقصاء. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
قصی. [ ] ( ع اِ ) آلت جنگ دریائی. ( تاریخ تمدن جرجی زیدان 1:161 ).
قصی. [ ق ُ صی ی ] ( اِخ ) ابن کلاب بن مره. اصل هفتم قریش است.وی در میان قریش مردی بزرگ بود. آنان را پس از پریشانی فراهم آورد. شاعر در این باره گوید:
ابوکم قصی حین یدعی مجمعاً
بِه ِ جمع اﷲ القبایل من نهر.
او کلیدهای کعبه را از خزاعه گرفت. از وی دو قبیله منشعب شدند. قبیله نخست قبیله بنوعبدالدار و قبیله دوم قبیله بنوعبدالعزی. ( صبح الاعشی ج 1 ص 355 ). نام وی زید یا مجمعاست. ( منتهی الارب ):
تا اصل مردم علوی باشد از علی
تا تخم احمد قرشی باشد از قصی.منوچهری.

(قَ یّ ) [ ع. ] (ص. ) دور، دور شونده. ج. اقصاء.

بعید، دور.

بعید، دور، اقصائ جمع
( صفت ) ۱ - دور شونده ۲ - دور جمع: اقصا (ئ ).
ابن کلاب بن مره اصل هفتم قریش است وی در میان قریش مردی بزرگ بود. آنان را پس از پریشانی فراهم آورد.

دور، دور شونده.
اقصاء.

💡 نقصی ست بر آن خاک که بر وی گذری عیب است بر آن باد که بر تو گذرد

💡 چشم پوشیده تماشای رخش می کردم به چه تقصیر دو چشم نگرانم دادند؟

💡 اشک همی ریز به صد درد و سوز عذر همی خواه ز تقصیر روز

💡 که یبقی الحب ما بقی العتاب که هر نقصی کشاننده مزیدیست

💡 همی به رمز چگویم قصیده ای دیدم چو از زمانه بهار و چو از بهار چمن

💡 ار جو که ضعف تن نکند خاطر مرا در مدح تو به عجز و به تقصیر متهم