فضایی

فضایی. [ ف َ ] ( ص نسبی ) فضائی. منسوب به فضا.
- هندسه فضایی؛ قسمتی ازعلم هندسه که درباره اجسام بحث میکند و موضوع آن مطالعه چیزی است که قسمتی از فضا را اشغال کند.
فضایی. [ ف َ ] ( اِخ ) از همدان است. شخصی سلیم النفس و صادق القول بود و نسبت به حقیر ( صادقی کتابدار ) سمت معلمی داشت. شعرش هموار و آبدار است و این ابیات از اوست:
عاشقان را ذوق از معنی است نی صورت ز دوست
صورت شیرین بچشم کوهکن گو سنگ باش.
بار غم از دل مجنون که تواند برداشت
ناقه لیلی اگر روی به هامون نکند.
( از مجمع الخواص تألیف صادقی کتابدار از ترجمه خیام پور ص 247 ).
فضایی از شعرای زمان شاه عباس صفوی است.

💡 غالب هر پرده ای نوایی دارد هر گوشه ای از دهر فضایی دارد

💡 آنسوی آب، پر از نور فضایی دیدم دورش از نخل، صف سبز لوایی دیدم

💡 کوشش ای ناقه توفیق که دلگیر شدم تا ازین تنگی راحت به فضایی برسم

💡 در طلسم بستن مژگان فضایی داشتم تا نگه آغوش پیدا کرد عالم تنگ شد

💡 راهم قضا به طرفه فضایی فکنده است خوف سوار در پی و گرد شکار پیش