فاتن

فاتن. [ ت ِ ] ( ع ص، اِ ) فتنه انگیز. در فتنه اندازنده. || کسی که اراده فجور با زنان کند. ( ناظم الاطباء ): قلب فاتن؛ دلی که مفتون زنان شده باشد. || دیو. ( منتهی الارب ). شیطان. || گمراه کننده. || دزد. ج، فتان. ( اقرب الموارد ).

(تِ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - فتنه انگیزنده. ۲ - کسی که ارادة فجور با زنان کند. ۳ - گمراه کننده. ۴ - شیطان.

( اسم ) ۱ - فتنه انگیزنده در فتنه اندازنده ۲ - کسی که اراده فجور با زنان کند ۳ - گمراه کننده ۴ - شیطان دیو.

اسم: فاتن (دختر) (عربی، فارسی) (تلفظ: fāten) (فارسی: فاتن) (انگلیسی: faten)
معنی: زیباروی، فتنه انگیزنده، گمراه کننده، ( به مجاز ) دختری که به لحاظ زیبایی زیاد فتنه انگیز و گمراه کننده است، فتنه انگیز، برپا کننده آشوب

💡 اعیان جهان مظهر اسماء و صفاتند اسماء و صفات آیینهٔ حضرت ذاتند

💡 محمّد با علی از نور ذاتند که این دم همدم عین صفاتند

💡 قد هدانا ربنا من سقام طبنا قد قضی ما فاتنا نعم هذا المستعان

💡 بدینسان هم چنین تا یا مسلم حروفاتند هر یک اسم اعظم

💡 دلت جانست و جان و دل صفاتند حقیقت هر دو اینجانور ذاتند

💡 ترا این هر سه جوهر نور ذاتند که بنموده رخت اندر صفاتند