غزو

غزو. [ غ َزْوْ ] ( ع مص ) خواستن و جستن و آهنگ کسی کردن. ( منتهی الارب ). آهنگ و خواستن چیزی را و جستن و آهنگ چیزی کردن. ( آنندراج ). آهنگ کردن،یقال: غزوی کذا؛ ای قصدی. ( منتهی الارب ). طلب الشی ٔ.( تاج المصادر بیهقی ). اراده و طلب و قصد: عرفت ما یغزی من هذا لکلام؛ ای یراد. ( اقرب الموارد ). جنگ کردن با دشمن. در پی جنگ و غارت دشمن گردیدن. ( منتهی الارب ). قصد دشمن کردن. به جنگ کسی شدن. ( تاج المصادر بیهقی ). قصد دشمنان برای جنگ و غارت دیار ایشان. مغزی.غَزات. غَزَوان. غزاوة. ( اقرب الموارد ). قصد قتال. ( کشاف اصطلاحات الفنون ). || در شرع این لفظاختصاص یافته به قتال با کفار. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ). کافر کشتن. ( ترجمان علامه جرجانی ). با دشمن دین جنگ کردن: و ایشان [غوزیان ] به هر وقتی به غزو آیند به نواحی اسلام به هر جایی که افتد و برکوبند و غارت کنند و زود بازگردند. ( حدود العالم ).

(غَ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) جنگ کردن با دشمن. ۲ - (اِ. ) جنگ هایی که پیغمبر شخصاً در آن حضور داشتند.

خواستن وجستن و آهنگ کردن، تاخت وتازکردن دردیاردشمن، جنگ کردن درراه دین، جنگ مذهبی، جهاد
۱ - ( مصدر ) جنگ کردن با دشمن ۲ - جنگ کردن با کفار ۳ - ( اسم ) لشکری که به قصد قتال با کفار بجایی گسیل شوند در صورتی که پیغامبر ع شخصا همراه لشکر باشد و اگر او همراه نباشد آن لشکر را سریه بعث گویند.

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۱(بار)

💡 وقت ذکر غزو شمشیرش دراز وقت کر و فر تیغش چون پیاز

💡 تا نه بس مدت به دولت غزو را بندی میان تا اجل برکافران ناگاه بگشاید کمین

💡 تا بیابی گر بجویی از برای حج و غزو در مناسک حکم حج و در سیر حکم غزا