غراش

غراش. [ غ َ ] ( اِ ) خراش. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( جهانگیری ) ( فرهنگ رشیدی ). زخمی باشد که از خراشیدگی به هم رسیده باشد. ( برهان قاطع ). جراحت:
تو کز عشق حقیقی لافی از دوست
غراش سوزنی بنمای در پوست.امیرخسرو ( از جهانگیری ) ( از فرهنگ رشیدی ).در این مثال تأمل است چه شاید که خراش باشد. ( فرهنگ رشیدی ). || قهر و غضب و خشم. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). خشم. ( جهانگیری ). خشم و تندی. ( فرهنگ رشیدی ). || اندوه و غم. ( برهان قاطع ) ( جهانگیری ) ( فرهنگ رشیدی ). به این معنی با سین هم آمده است و آن نیز درست است، چه در فارسی سین و شین به هم تبدیل می یابند. ( برهان قاطع ). || پاره های پوستین از کار افتاده است که پوستین سازها میبرند و دور می اندازند:
چنان خواهم دریدن پوست اغیار
رفودیگر نمیگیرد غراشش.؟ ( از فرهنگ شعوری ).

(غَ ) (اِ. ) ۱ - زخم ناشی از خراشیدگی. ۲ - قهر، خشم. ۳ - اندوه.

۱. زخمی که از خراشیدگی به هم رسد، خراش.
۲. خشم و غضب.
۳. اندوه.

( اسم ) ۱ - زخمی که از خراشیدگی به هم رسد خراش. ۲ - قهر غضب کردن خشم. ۳ - اندوه غم.

زخم ناشی از خراشیدگی.
قهر، خشم.
اندوه.

💡 هر آن مثال که طغراش نام او نبود درست نیست بسان نماز بی تکبیر

💡 یک به یک از در درآمد آن نگار آن غراشیده ز من، رفته به جنگ

💡 از غرۀ غراشان وز طرۀ زیباشان الصبح اذا اسفرّ و اللیل اذا اظلم

💡 دلم ز عقده غم چون میان بیت گشاد چو بستم از زبر دل قصیده غراش

💡 پیش غراش قصه رستم فسانه ایست شهنامه از حکایت او یک روایتست

💡 دلم زعقده غم چون میان بیت گشاد چو بستم از زبر دل قصیده غراش