عبده

( عبدة ) عبدة. [ ع َب َ دَ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ عابد. || ( اِمص ) توانایی. ( منتهی الارب ). قوت. ( اقرب الموارد ). ناقة ذات عبدة؛ أی قوی شدیدة. ( اقرب الموارد ). || فربهی. ( منتهی الارب ). || بقاء. زندگانی. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || ( اِ ) سنگ خوش بوی. ( منتهی الارب ). صلاءة الطیب. ( اقرب الموارد ). || عار و ننگ. ( منتهی الارب ). اَنفه. ( اقرب الموارد ). || مغضوب علیه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || ( اِمص ) خشم و غضب. || نفرت. || جرب و گری شتران. || ستبری پارچه. || حرص و آز. || پشیمانی. || ملامت. ( ناظم الاطباء ).
عبدة. [ ع َ دَ ] ( اِخ ) ابن یزید ( الطبیب )بن عمروبن علی، از تمیم. شاعری بزرگ است که عهد جاهلیت و اسلام را دریافت. وی مردی شجاع بودو با مثنی بن حارثه و نعمان و جز آن در مدائن و غیره در جنگ با ایرانیان شرکت کرد. وی صاحب مرثیه ای است که از جمله آن است: و ماکان قیس هلکه هلک واحد. او در حدود سال 25 هَ. ق. درگذشت. ( از الاعلام زرکلی ).

(عَ بَ دِ ) [ ع. عبدة ] (ص. ) جِ عابد، پرستندگان.

= عابد

جمع عبدوجمع عابد
بنده او ( خدا ) توضیح بعضی گفته اند (( عبده ) ) مخفف انا عبده ( من بنده او ( خدایم ). یا عبدالله الراجی. بنده امیدوار ااو ( خدا ). نویسنده به هنگام معرفی خود در پایان مقالهیا کتاب این جمله رابکار برد. یا عبدالله نوشتن. اظهار بندگی کردن: شاهان بتو عبده نویسند روح القدست همین نویسد. ( خاقانی )

[ویکی الکتاب] معنی عَبْدَهُ: بنده اش
معنی عَبْدِهِ: بنده اش
ریشه کلمه:
الله (۲۸۱۶ بار)اله (۲۹۶۳ بار)ل (۳۸۴۲ بار)وله (۲۸۱۶ بار)

عبدة
جِ عابد؛ پرستندگان.

💡 باشگاه فوتبال پرسپولیس در سال ۱۳۴۲، به‌دست علی عبده تأسیس شد.

💡 غنچه خود را با دهانش عبده گفت و فداه از خوشی آن دهان او پر از زر کرده اند

💡 زنده از «اوحی الی عبده » دل شب داشته از «ابیت عند ربی » نزل احیا ساخته

💡 ای شغل تو در خرقه همه شعبده بازی زین تخم که کشتی چه کرامات برآمد

💡 همچنین طبق اعتقاد برخی مسلمانان ابراهیم بن عبده دیدار و گفتگویی با آخرین امام شیعیان دوازده امامی محمد بن حسن المهدی داشته‌است.[نیازمند منبع]

💡 ای نیش به دل زین فلک سفله نواز وی شیشهٔ عشرت شکن شعبده باز