ظنین

ظنین. [ ظَ ] ( ع ص ) مُتهم. مَظنون.صاحب تهمت. تُهمت زده. تهمت نهاده شده. تهمت کرده شده.

(ظَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - مورد اتهام واقع شده. ۲ - بدگمان نسبت به دیگران.

آن که به کسی یا چیزی مظنون است، بدگمان.

متهم، تهمت زده، کسی که باوتهمت زده شده، بدخواه که نسبت باوبدگمان واوبدیگران بدگمان باش
( صفت ) ۱ - کسی که نسبت به او بد گمان باشند مظنون متهم. ۲ - کسی که نسبت به دیگران بد گمان باشد. توضیح به معنی دوم در عربی نیامده.
متهم. مظنون. صاحب تهمت. تهمت زده. تهمت نهاده شده. تهمت کرده شده.

[ویکی فقه] ظَنین به معنای متهم از آن در باب شهادات سخن گفته اند.
ظنین به کسی گویند که مردم به او بدگمان اند و به وی اعتماد ندارند. در روایتی فاسق و خائن از مصادیق ظنین شمرده شده اند. از این رو، ظنین به متهم به بی دینی یا متهم به دروغ و خیانت تعریف شده است. از آن در باب شهادات سخن گفته اند.بر اساس روایتی، شهادت ظنین نزد قاضی پذیرفته نیست. ظنین هرچند در لغت به معنای مطلق متهم آمده است، لیکن از نگاه فقها مراد از آن تهمتی خاص است.

مورد اتهام واقع شده.
بدگمان نسبت به دیگران.

💡 این چه رفتار است، ای یار قدیم تو ظنین از ما و ما در رنج و بیم

💡 سخت در حیرت، فرو شد عابدین هم ز خر بد دل، هم از یاسی ظنین

💡 گر بشود مجلس شوری ظنین زود ببرید سر مفسدین

💡 تو نیز این چنینی، چون نظم من ببینی، از طبع من ظنینی، وز خویش بدگمانی

💡 چو فکر از همه مظنون مردمان ظنین