طمع بریدن

طمع بریدن. [ طَ م َ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) امید برداشتن. ترک آز کردن. قطع امید کردن. ترک چشم داشت. طمع گسستن. رجوع به طمع گسستن شود:
از دانه طمع ببر که رستی از دام.
چون تو طمع از جهان بریدی
دانی که همه جهان کریمند.رودکی.( منسوب به بایزید بسطامی ).اگر می خواهد که ازین قال و قیل برهد و طمع جهانیان از ولایت وی بریده گردد چرا بنام سلطان خطبه نکند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 685 ).طمع چون بریدم من از مال خواجه زنش غرکه خود راکم از خواجه داند.ابن یمین.

( ~. بُ دَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) ۱ - ترک آز کردن. ۲ - قطع امید کردن.

( مصدر ) ۱ - ترک آز کردن. ۲ - قطع امید کردن.
امید برداشتن ترک آز کردن قطع امید کردن.

ترک آز کردن
قطع امید کردن.

💡 اول طمع بریدن از فضول دنیا که دنیا را خسیس خوانده‌اند که: «قل متاع الدنیا قلیل». و قصور همت بر خسیس نشان خست باشد و ترک او نشان علو همت. و حق تعالی همت عالی دوست دارد و خسیس را دشمن دارد.«ان اللّه تعالی یجب معالی الامور و اشرافها و یبغض سفافها.»

💡 از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن از دوستان جانی مشکل توان بریدن

💡 روی تو نگاه خویش دیدن نتوان وز دیدن تو طمع بریدن نتوان

💡 در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است وز خیر کسان طمع بریدن چه خوش است

💡 گوئی که صبر کن صلت من بتو رسد از صلت تو طمع بریدن ز صبر به

💡 از جمله طمع بریدنم آسانست الا ز کسی که جان ما را جانست