ضرط

ضرط. [ ض َ ] ( ع مص ) ضَرِط. تیز دادن. ( منتهی الارب ).
ضرط. [ ض َ رِ ] ( ع مص ) ضَرط. تیز دادن. ( منتهی الارب ).
ضرط. [ ض َ رَ ] ( ع اِمص ) سبکی ریش. ( منتهی الارب ) ( منتخب اللغات ). || باریکی ابرو. ( منتهی الارب ). تنکی ابرو. ( منتخب اللغات ).

(ضَ ) [ ع. ] (مص ل. ) گوز دادن، تیز دادن.

( مصدر ) تیز دادن گوز دادن.
سبکی ریش ٠ یا باریکی ابرو

گوز دادن، تیز دادن.

💡 سرفه‌کنان دمبدم ضرطه زنان پی ز پی سرفه‌به‌اخلاط جفت‌ضرطه‌به‌غایط عجین

💡 آنکه دایم از نفیر ضرط رندان بربروت چاشنی زد بر سبیل و پوز چخماقی منم

💡 کمتر از یک فسوه بود بادش از صد ضرطه بیش رفت و پنداری ورم بیرون شد از اعضای یزد

💡 پیش چنان سرفه‌یی رعد شده شرمسار نزد چنین ضرطه‌یی کوس شده شرمگین

💡 سرفهٔ بالا خشن ضرطهٔ سفلی عفن جان به تنفر از آن دل به تحیر ازین