صفرائی

صفرائی. [ ص َ ] ( ص نسبی ) منسوب به صفراء. زردآبی:
و آن روغن را به آماس صفرائی اندر مالند. ( نوروزنامه ).
کلکت طبیب انس و جان تریاک اکبر در زبان
صفرائیی لیک از دهان قی کرده سودا ریخته.خاقانی.بست چون زردگل برعنائی
کهربا بر نگین صفرائی.نظامی.رجوع به صفراء شود.

منسوب به صفرائ زرد آبی

💡 شاهِ پیلان چون مضمونِ نامه بر خواند و بر مکنونِ ضمیرِ خصم وقوف یافت، هفت اعضاءِ او از عداوت و بغضا ممتلی شد و مادّهٔ سودا که در دماغش متمکّن بود، در حرکت آمد. خواست که خونِ فرستاده بریزد و صفرائی که در عروقِ عصبیّتش بجوش آمد، برو براند؛ پس عنان سرکش طبیعت باز کشید و بنص وَ مَا عَلَی الرَّسُولِ اِلَّا البَلَاغُ، کعبتینِ غرامتِ طبع را باز مالید و او را عفو فرمود و بر ظهرِ نامه بنوشت.

💡 مگر که دیدگه خشم از تو صفرائی که زرد باشد دایم چو زعفران آتش

💡 تلخی بدهان هر دل صفرائی خود بر تو شکر حسد برد دور از تو

💡 نه از هامون سودائی تحیر هیچ کمتر شد نه نیز از صبح صفرائی بجنبید ایچ صفرائی

💡 اینک آمد تا نوزاد خاطر هر خسته ‏ای گو دلش صفرائی و اندر سرش سودای اوست

💡 هفت جوش از آینه دادت تو نیز پنج نوش از کلک صفرائی فرست