شپیل

شپیل. [ ش َ / ش ِ ]( اِمص ) فشردن. ( برهان ) ( انجمن آرا ). فشار و عصر. ( ناظم الاطباء ):
گلابی صفت بر جفا بگذرند
که گل را شپیلند و آبش برند.امیرخسرو. || شیفتگی. ( برهان ). شیفتگی نمودن. ( از ناظم الاطباء ). || دیوانگی. ( برهان ) ( از ناظم الاطباء ) ( از انجمن آرا ). || صفیر زدن. ( انجمن آرا ). نقر:
چون به شپیلک آمدی آن نفس از در قفس
مست وله درآمدی قمری ماده و نرش.خواجه عمید.
شپیل. [ ش َ / ش ِ ] ( اِ صوت ) شافوت. آوازی باشد که بیشتر کبوتربازان از دهان برآورند. ( برهان ).
شپیل. [ش َ ] ( اِ ) پاچه شتر را گویند و به عربی رجل الجمل خوانند. ( برهان ). || نام گیاهی که شپل و شترپا نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). رجوع شود به شترپا.

(ش ) (اِ. ) سوت، سوتی که با دهان زنند.

= شپل

سوت، سوتی که با دهان زنند.

💡 حنظل کبست آمد همی ظاهر و غست آمد همی نشپیل شست آمد همی دام و نژنک آن فخ بود

💡 شوم چنگال چو نشپیل خود از مال یتیم نکشد گرچه ده انگشت ببریش به گاز

💡 هر یکی از بهر صید این ضعفا را تیز چو نشپیل کرده‌اند انامل

💡 کرده ز بهر ستم و جور و جنگ چنگ چو نشپیل و چو شمشیر، ناب

💡 اگر عدوت خورد نوش و وز تو یاد کند بماند آن نوش اندر کلوش چون نشپیل