شفش

شفش.[ ش َ / ش ُ ] ( اِ ) نی و یا چوبی که ندافان پنبه را بدان زنند و گردآوری کرده جمع نمایند. ( ناظم الاطباء ) ( برهان ) ( از فرهنگ جهانگیری ). آن نی که نداف پنبه بدان گرد آورد. ( انجمن آرا ) ( از آنندراج ):
زغوته دزد و نوردن نورد و شفش ربان
هزاروپانصد باقی چنو دگر نبود.سوزنی.|| شاخه ٔدرخت. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ) ( از فرهنگ جهانگیری ). به معنی شاخ درخت، همانا به ضم اصح است. ( از انجمن آرا ) ( آنندراج ). || شفشه. شوشه. ( فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به شوشه و شفشه شود. || سرگین خشک. ( ناظم الاطباء ). || نای و نی. || آماسی در دستهای اسب که از خوردن آب زیاد عارض گردد. ( ناظم الاطباء ).

(شَ ) (اِ. ) نی و چوبی که حلاج پنبه را با آن می زند.
( ~. ) (اِ. ) ۱ - شاخ درخت. ۲ - شوشه، شفشه.

۱. نی یا چوب باریکی که حلاج با آن پنبه را می زند.
۲. شاخ درخت.

( اسم ) ۱ - شاخ درخت. ۲ - شوشه.

نی و چوبی که حلاج پنبه را با آن می‌زند.
شاخ درخت.
شوشه، شفشه.

💡 شود چو دیبه چین باغها ز ابر بهار شود چو شفشه زیر شاخ ها ز باد خزان

💡 چوحال خویش پیش او بیان کرد ز دل کافور را آتشفشان کرد

💡 گرچه چون نشفش کند تو قادری کش ازیشان وا ستانی وا خری

💡 ولی کجاست چنان طاقتی که بتواند حریف ناله آتشفشان من گردید؟!

💡 زبان های آتشفشان همچو شمع در آن تربت پاک گشتند جمع

💡 در چه حالند مقیمان سرا پرده میر که زکشفش سر جمعی بسر دار افکند