شرخ

شرخ. [ ش َ ] ( ع اِ ) ج ِ شارخ و در حدیث است: اقتلوا شیوخ المشرکین و استحیوا شرخهم؛ اراد بالشیوخ اهل القوةعلی القتال. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). و در لسان العرب اسم جمع است. ( از اقرب الموارد ). رجوع به شارخ شود. || اصل و بن. || کرانه برآمده از چیزی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || کرانه سوفار و هما شرخان. ( منتهی الارب ): شرخا الرحل. دنباله پالان و پیش آن و جای برنشستن سوار میان آن هر دو. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || اول کار. ( منتهی الارب ). || اول جوانی و امر: هو فی شرخ الشباب. اول جوانی یا موی سیاه یا قوت و نضارت آن. ( منتهی الارب ). || نتاج هرساله شتر. || فرزند مرد. || تیغ که هنوز بند و دسته نکرده باشند و آب نداده. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). شمشیر آب ناداده. ( مهذب الاسماء ). || جوانان و کودکان نابالغ. ( منتهی الارب ). || همزاد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). تِرب. ( اقرب الموارد ). || همتا و مانند. ( منتهی الارب ). مثل: هما شرخان؛ ای مثلان. ( اقرب الموارد ). ج، شروخ. || ( اِخ ) موضعی است. یا آن به دال است. ( منتهی الارب ).
شرخ. [ ش َ ] ( ع مص ) دندان کنانیدن شتر. || جوان شدن کودک. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).

(شَ رْ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - ریشه، اصل. ۲ - اول جوانی. ۳ - کنارة برآمدة چیزی.

۱. اول جوانی.
۲. اول هر کاری.

دندان کنانیدن شتر یا جوان شدن کودک

ریشه، اصل.
اول جوانی.
کناره، برآمده چیزی.
شمشیر آب داده. (دهار)

💡 برنگ گردن اسب تو خواهد دوخت ز انجامه سقر لاط سیاه و شرخ را در یکدگر لاله

💡 عرض ناکرده کنم شرخ تمنای تو طی که ازین فرض ترم گام سخن عرض دعاست

💡 من چه گویم شرخ عالم های دل با کسی کو را فروشد پا بگل

💡 چشرخ و بروج و اختروار کان بحکم تست هر هشت و هر دوازده هر هفت و هر چهار

💡 مخور اندوه و ز بدخواه میندیش دگر کهنه شد شرخریِ مردم سالوس‌فروش

💡 از فیلم‌هایش می‌توان شرخر و سید و نانسی (در مقام کارگردان) و قتل‌های آکسفورد (در مقام بازیگر) را نام برد.