شبرو

شبرو. [ ش َ رَ / رُ ] ( نف مرکب، اِمرکب ) او که در شب رود. رونده در شب. کسی که در شب راه رود. ( از فرهنگ نظام ). که هنگام تاریک شدن جهان پس از غروب خورشید در حرکت و رفتار آید:
آوازه رحیل شنیدم به صبحگاه
با شبروان دواسبه دویدم به صبحگاه.خاقانی. || سالک و پارسا. ( ناظم الاطباء ). در اصطلاح سالکان، کنایت از سالک شب خیز و بیدار است. ( کشاف اصطلاحات الفنون ص 1559 ). کنایه از شب بیداران و سالکان باشد. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرا ):
شبروان چون کرم شب تابند صحرایی همه
خفتگان چون کرم قز زنده به زندان آمده.خاقانی. || عسس.( ناظم الاطباء ). || عیار. || دزد. ( فرهنگ نظام ) ( ناظم الاطباء ):
خدایا تو شبرو به آتش مسوز
که ره میزند سیستانی به روز.سعدی.شبروان را آشناییهاست بامیر عسس.حافظ.و رجوع به شبروان شود.
|| اسب تندروی که در شب تاریک نیک رود. ( ناظم الاطباء ).

( ~. رُ ) (ص فا. اِ. ) ۱ - کسی که در شب راه برود یا سفر کند. ۲ - اسبی که در شب خوب بدود. ۳ - شب زنده دار، پارسا.۴ - عسس، داروغه. ۵ - راه زن، دزد. ۶ - عیار.

۱. رونده در شب، کسی که هنگام شب به راهی برود یا سفر کند.
۲. [قدیمی، مجاز] دزد و راهزن.
۳. [قدیمی، مجاز] عسس.

( صفت اسم ) ۱ - آن که به شب راه رود یا سفر کند. ۲ - اسبی که در شب تاریک نیک دود. ۳ - شب بیدار. ۴ - پارسا زاهد. ۵ - عسس شبگرد داروغه. ۶ - دزد راهزن. ۷ - عیار.

کسی که در شب راه برود یا سفر کند.
اسبی که در شب خوب بدود.
شب زنده دار، پارسا.
عسس، داروغه.
راه زن، دزد.
عیار.

💡 از ماه سمن بر مه و خورشید رسد ضو دهقان سمن زار من است اختر شبرو

💡 شبرو‌ان را شکوفه ده چو چراغ تازه‌رو باش چون شکوفه باغ

💡 در دام بسته شبرو چرخت سخت در بر گرفته اژدر دهرت تنگ

💡 بجز خیال کسی شبروی نیارد کرد در آن دیار که سر پاس پاس تو عسس است

💡 خوش آن شبرو که می بیند کماهی به نور صبح از مه تا به ماهی

💡 به حق محفل رندان و حلقه اوباش به دزد رهزن خونی و شبرو طرار