سگالم

در متون کهن پارسی سگالم یا شگالم تحریر شده که توصیف دقیقی ندارد. سگالم در زبان معیار باستان به دو بخش سگا - لِم قابل تجزیه است.

💡 ندانم چه چاره سگالم بدو بدان تا براندازم آن کینه جو

💡 همواره مدیح تو سگالم به‌دل و جان کز بهر مدیح تو دلی دارم و جانی

💡 گویی حسود چاره سگالم چها کند؟ گر بشنود دگر که تو با اوحدی یکی

💡 تودانی که برداد نالم همی همه راه نیکی سگالم همی

💡 چه چاره سگالم که لشکر نماند همان مایه و گنج و گوهر نماند

💡 چه چاره سگالم چه رنگ آورم که آن نوش لب را بچنگ آورم