سمن بو

سمن بو. [ س َ م َ ] ( ص مرکب ) سمن بوی. معطر و خوشبو مانند یاسمن. ( ناظم الاطباء ):
سمن بوی و زیبارخ و ماهروی
چو خورشیددیدار و چون مشک بوی.فردوسی.سمن بوی خوبان با ناز و شرم
همه پیش کسری برفتند نرم.فردوسی.شکرشکن است یا سمن گوی من است
عنبرذقن است یا سمن بوی من است.ابوالطیب مصعبی.عیشست در کنار سمن زار خواب صبح
نی در کنار یار سمن بوی خوشتر است.سعدی.پریرویی و مه پیکر سمن بویی و سیمین بر
عجب کز حسن رویت در جهان غوغا نمیباشد.سعدی.سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
پری رویان قرار دل چو بستیزند بستانند.حافظ.

سمن بوی. معطر و خوشبو مانند یاسمن

💡 زبان بگشاد گلبرگ سمن بوی که گر از صد زبان گردم سخن گوی

💡 خواهم هزار جان ز خدا تا کنم نثار در هر قدم که سرو سمن بوی من زند

💡 از چنگ میازار دو گلنار سمن بوی از زهر میالای دو یاقوت شکربار

💡 آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست رشته جان مرا در شکن موی تو بست

💡 چو شاه از سمن بوی گردید شاد رسیدست دستش به گنج مراد