سلیح

سلیح.[ س َ ] ( از ع، اِ ) سلاح و ساز جنگ. ( ناظم الاطباء ).
سلیح. [ س ِ ] ( ع، اِ ) سلحشور است که مستعد قتال و جدال و شخص سلاح بسته و مقدمةالجیش باشد. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). || اماله سلاح. ( آنندراج ) ( غیاث ). عربی ممال سلاح به معنی ابزار جنگ است. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). آلت جنگ:
خروشان و کفک افکنان و سلیحش
همه ماردی گشته و خنگش اشقر.خسروی.که هر کو سلحیش بدشمن دهد
همی خویشتن را بکشتن دهد.فردوسی.سلیح برادر بپوشید زن
نشست از بر باره گام زن.فردوسی.سلیح و لشکر و پیلش جدا کرد
غرضها بود سلطان را در این کار.فرخی.همی شدند و همی ریخت آن سپاه سلیح
چنانکه وقت خزان برگ ریزد از اشجار.فرخی.حذرت باید کردن همیشه زین دو سلیح
که تن ز فرج و گلو در بسوی سر دارد.ناصرخسرو.همی تاخت هر کس در آن جنگ و شور
یکی زی سلیح و یکی زی ستور.اسدی.بهر صدسواری درفشی دگر
دگرگونه ساز و سلیح و سپر.اسدی.تا دشمن تو سلیح پوشد
شمشیر تو به که بازکوشد.نظامی.به یک گز مقنعه تا چند کوشم
سلیح مردمی تا چند پوشم ؟نظامی.

(س ) (اِ. ) سلاح.

آلت جنگ، افزار جنگ.

آلت جنگ، افزارجنگ، اماله سلاح
( اسم ) آلتی که بدان جنگ کنند آلت جنگ ساز جنگ. یا سلاح سرد. سلاحی است که آتش نشود مانند کارد شمشیر خنجر زوبین و غیره. یا سلاح گرم. سلاحی آتشین ماند تفنگ توپ و مانند آن یا سلاح باز کردن. دور کردن سلاح ها از خویشتن.
سلحشور است که مستعد قتال و جدال و شخص سلاح بسته و مقدمه الجیش باشد.

(قدیم): سلاح، ادوات جنگی. سلیح و سر و اسپ آن نامجوی..... بیاورد و سوی پدر کرد روی
سلاح.