سحی

سحی. [ س َ حا ] ( ع اِ ) سحاء. سحاءة:
خدای ما سوی ما نامه ای نبشت شگفت
نبشته هاش موالید و آسمانْش سحی.ناصرخسرو ( دیوان چ کتابخانه طهران ص 454 ).سایه عدل او کشیده طناب
نامه فتح او گشاده سحی.ابوالفرج رونی.رجوع به سحاء و سحاءة شود.
سحی. [ س َح ْی ْ ] ( ع مص )خراشیدن گل را و رندیدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). گل از زمین خاریدن. ( از اقرب الموارد ) ( تاج المصادر بیهقی ). || رندیدن کاغذ را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || کاویدن، خدرک آتش را. ( منتهی الارب ). || ستردن موی را. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || به بیل خاک و گل را برکندن از زمین. ( منتهی الارب ). || مهر کردن نامه را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ): سحی الکتاب. ( اقرب الموارد ). رجوع به سحا شود.

(س ) [ ع. سحاء ] (اِ. ) مُهرِ نامه، نشان نامه.

سحاء
مُهرِ نامه، نشان نامه.

💡 تا به جایی که مرا داد همی مسحی و کفش تا به حدی که همی داد خرم را جو و کاه

💡 خدای ما سوی ما نامه‌ای نوشت شگفت نوشته‌هاش موالید و آسمانش سحی

💡 خزانه خانه مهر و اثیر یافته مهر گشاده نامه ابر و نسیم بسته سحی

💡 شمع ازین آهو زبون گردد چو از مسحی حمام آب از آهن فرو بارد چو از بخشش نثار

💡 دلقت به چه کار آید و مسحی و مرقع خود را ز عمل‌های نکوهیده بری دار

💡 شوخ مسحی ز خود را دوش گفتم مدعا در جوابم دوخت چشم خویش را بر پشت پا